ბოლო დროს, ხშირად მესმის მსგავსი შინაარსის დარიგებები - " ენდე მხოლოდ საკუთარ თავს. მხოლოდ თქვენ ხელებს შეუძლია თქვენი დახმარება და ა.შ."

    მე კი მგონია, რომ სიტყვა " მხოლოდ შენ"  ყოველთვის არ არის სწორი. მე მინახია უზარმაზარი ხეები ფათალოსა და ფითრისაგან გამხმარი, დაკნინებული და წაქცეული. ამ ხეებს არ შეუძლიათ ეს სარეველები თვითონ მოიცილონ. ჩასძრომიან, სწოვენ, ახრჩობენ, თუმცა მათ არ იციან, რომ მასპინძლის სიკვდილთან ერთად მათაც სიკვდილი ელით. 

    ადამიანი, რომელიც ხეს ამ პარაზიტებს მოაცლის ზუსტად იგივე ადამიანია, ვინც ცხოვრების რთულ ეტაპზე გვერდში დაგიდგება და შენს მტრებს წინ აღუდგება, დაგიცავს და დაგიფარავს. 

     სამწუხაროდ, ცხოვრებაში გვხვდებიან ადამიანები, ვინც ხდება მიზეზი შენს თვალებში ჩამდგარი ცრემლების, ვინც გაიძულებს იგრძნო შიში აწმყოსი და მომავლის. ვინც იცინის, როცა შენ ტირი. 

    არა მგონია უნდა დაველოდოთ როდის ამოფოფხდება გაჭირვებით უფსკრულიდან თვითონ ადამიანი, როდის გაინთავისუფლებს თავს სარეველების მარწუხებისგან, როდის აიღებს ლოდს გულიდან, რადგან შეიძლება მას ამისთვის ძალა არ ეყოს. ამ შემთხვევაში " მოთმინება არ იძლევა ბედნიერების გასაღებს" , რაც შეიძლება მალე უნდა შევაშველოთ ხელი და წამოვაყენოთ ფეხზე. მხოლოდ და მხოლოდ ქმედებაა ცოცხალის გამოხატულება.

    სიკეთე მარტო ჩემთვის კი არ უნდა მინდოდეს, თქვენთვის უნდა მინდოდეს, სხვისთვის უნდა მინდოდეს, ყველას ერთად უნდა გვინდოდეს ერთმანეთის სიხარული და ბედნიერება. ჯერ მარტო იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ როცა რაღაც გიხარია, გინდა ის ვინმეს გაუზიარო. 

    Lately, I often hear similar content - "Trust only yourself. Only your hands can help you, etc."

    I even think that the word "just you" is not always correct. I have seen huge trees withered, withered, and fallen from fat and ferns. These trees can not get rid of these weeds on their own. They sneeze, suck, suffocate, though they do not know that with the death of the host, they too will die.

    The person who removes these parasites from the tree is exactly the same person who will stand by you during a difficult stage of life and stand up to your enemies, protect you and protect you.

     Unfortunately, in life we ​​meet people who become the cause of tears in your eyes, who make you feel fear of the present and the future. Who laughs when you cry.

    I do not think we should wait until the man himself is plunged out of the abyss of misery, when he frees himself from the clutches of the weeds, when he takes the boulder from his heart, for he may not have the strength to do so. In this case, "patience does not give the key to happiness," as soon as possible we should put our hands up and put ourselves on our feet. The only and only action is the expression of life.

    I should not want goodness only for me, I should want it for you, I should want it for someone else, we should all want each other's joy and happiness. First of all for the simple reason that when something makes you happy, you want to share it with someone.