ხშირად ვფიქრობ - რატომ არ ბერდება თვალები?!

ალბათ იმიტომ, რომ მხოლოდ მათშია ამ სამყაროს ანარეკლი.

შეიძლება მკაფიოდ ვეღარ დავინახოთ, მაგრამ დამახინჯებულად მაინც - არა.

ალბათ, ამიტომ არ ბერდება.

მიაქვს ამ თვალებს დაღლილი სული და სხეული იმქვეყნიურ გადასასვლელამდე.

ამ თვალებს ახსოვთ ყველაფერი, რასაც წლების განმავლობაში ვირეკლავდით მასში.

ეს შიკრიკები კვებავენ გულს და გონებას. მათზეა დამოკიდებული რა განწყობას მიიტანენ ჩვენს ორგანიზმში. როგორი იქნება ჩვენი დამოკიდებულება ყველაფრის მიმართ.

ერთ დღესაც რომ ვერ დავინახოთ?!

მაშინ ალბათ გულს ემახსოვრება, რაც მნიშვნელოვანი იყო ჩვენში.

ზოგჯერ იღლებიან და მათ აქვთ უნარი მიხურონ " დარაბები" და დაისვენონ. მაგრამ ეს ხომ ზღაპარია?!დახუჭულნიც კი ვერ აქრობენ გამოსახულებებს. კვლავ დაბორიალობენ მათში  მნიშვნელოვანი მოვლენები და ადამიანები.

ერთხელაც სამყარო რომ გაჩუმდეს?!

რომ ვერ გავიგონოთ საყვარელი ადამიანების ხმები?

ალბათ, მაშინაც, გულს ემახსოვრება ყველაფერი და მიაწვდის თითოეულ უჯრედს იმ იმპულსს, რასაც სიხარულის გამოწვევა შეუძლია.

მე მჯერა, რომ ტკივილშიც შეძლება აღიქვა სიცოცხლის სიდიადე და იქნებ უფრო მეტადაც.  ამ დროს გრძნობ, რომ დასაკარგი არაფერი გაქვს. გაყუჩებულია გულში შენი სევდა. არ შფოთავ. არ იბრძვი. ტკბები ყველაფრით, რაც მოგეცა და გჯერა, რომ მხოლოდ ტკივილის გავლას შეუძლია გაგრძნობინოს, რა არის ნამდვილი სიცოცხლე. არ გტოვებს უკეთესის მოლოდინის იმედი. ის მხოლოდ მოთმინებას მოითხოვს შენგან და ხვდები, როგორ გხდის ეს მოთმინება ადამიანად.

I often think - why do not the eyes grow old ?!

Probably because only in them is a reflection of this world.

We may not see it clearly, but at least in a distorted way - no.

Probably because it does not age.

It brings these eyes to a tired soul and body to the underworld.

These eyes remember everything we have reflected in it over the years.

These shrimps feed the heart and mind. It depends on them what mood they bring to our body. What will be our attitude towards everything.

Can't we see it one day ?!

Then perhaps the heart will remember what was important to us.

Sometimes they get tired and they have the ability to close the "drums" and relax. But is this a fairy tale ?! Even closed ones can not erase the images. Significant events and people are still flooding into them.

Once the world is silent ?!

That we can not hear the voices of loved ones?

Perhaps even then, the heart will remember everything and give each cell the impulse that can bring joy.

I believe that even in pain you will be able to perceive the greatness of life and maybe even more so. At this point you feel like you have nothing to lose. Your melancholy is hidden in your heart. Do not worry. Do not fight. Enjoy everything you have been given and believe that only the passage of pain can make you feel what real life is. Does not leave you hoping for better expectations. It only takes patience for you and you realize how that patience makes you human.