წვიმის წვეთებმა მინაზე ჯერ გაუბედავად დაიწყეს წკაპუნი. მერე ცოტა გათამამდნენ და მალე მათმა ჯარმა იწყო შემოტევა. როცა გაბევრდნენ და ადგილი აღარ ეყოთ ერთმანეთში იწყეს გადასვლა, გაიბერნენ, დამძიმდნენ, ერთ ადგილას ვეღარ შეჩერდნენ და მინაზე ცრემლებად დაეშვნენ. ალბათ დროდადრო ასე გამოხატავენ ყველა იმ ტკივილს, რაც დედამიწაზე ხდება. 

    მერე, როცა მზე გამოანათებს, ალბათ გვიღიმის და გვახსენებს, რომ ამქვეყნად ბევრი კარგი და სასიამოვნო მოვლენა და გრძნობა არსებობს. ამ განცდით მზე ისე გახელდება, რომ ღიმილი ხარხარში გადაუვა და ისეთი გზნებით დააცხუნებს, სიცხის მარწუხებში მოაქცევს ცოცხალს და არაცოცხალს. თითქოს როკავს თავბუდახვეული და ვეღარ გრძნობს, რომ ასე შეიძლება მხოლოდ თვითონ და უდაბნო დარჩნენ. ისევ პრაგმატული დედამიწა შეაქცევს ზურგს და ბეჭებს გაიგრილებს შემოდგომის წვიმებით. ღრუბლებს მოუხმობს საშველად და დაიფარავს მისი წიაღიდან ამოსულ ცოცხალ არსებებს. 

ჩვენ კი გადარჩენილები, ცოტა ხანში დავივიწყებთ მის ზრუნვას და ავწუწუნდებით მოწყენილობისაგან დაღლილები. ზამთრის სიცივე და ზუზუნი სითბოს და  სიცოცხლის სიხარულს მოგვანატრებს.

 ადამიანის ბუნებას არ შეუძლია  უსაფრთხოების ნისლში გახვეული საღათას ძილს მიეცეს. მას მოქმედება, აღფრთოვანება და რაღაცის შეცვლა სურს, ნებისმიერ ფასად. ამიტომ ცვლის ტკივილს სიხარული, უიმედობას - იმედი, მწუხარებას - ბედნიერება, ავდარს - დარი. სუნთქავ და ესაა მთავარი. ყველაფერი იცვლება, სრულდება და ისევ თავიდან იწყება. ცოცხალი ხარ - სხვა დანარჩენი  უკვე შესაძლებელია.

Raindrops began to click on the glass at first. Then they dared a little, and soon their army began to attack. When they got together and had no place, they started moving towards each other, they got old, they got heavier, they could not stop in one place and they cried on the glass. Probably from time to time they express all the pain that happens on earth.

    Then when the sun shines, it probably smiles at us and reminds us that there are many good and pleasant events and feelings in this world. With this feeling, the sun will rise in such a way that the smile will turn into a squall and will burn in such a way that it will turn the living and the non-living into the clutches of heat. It is as if Rokav is dizzy and can no longer feel that he can be left alone and in the desert. Again the pragmatic earth will turn its back and cool its shoulders with the autumn rains. The clouds will call for help and will cover the living creatures that have come out of its bosom.

And we, the survivors, will soon forget to take care of him and we will be tired of boredom. The cold and buzz of winter will make us miss the warmth and joy of life.

 Human nature can not let Sagat sleep wrapped in the fog of security. He wants to act, admire and change something, at any cost. Therefore, pain is replaced by joy, despair - hope, sadness - happiness, avdar - dari. You breathe and that's the main thing. Everything changes, ends and starts again. You are alive - other rest is already possible.

More about this source textSource text required for additional translation information

Send feedback

Side panels

   

      ახლა გაზაფხულის პირველი კვირაა.

      იები და ბაიები უკვე ყვავიან ჩვენში. 

      დილით წვიმდა. ცოტა ხანში, წვეთები ფიფქებმა შეცვალეს.

      მთელი ზამთარი ისე გავიდა, ერთხელაც არ უთოვია. 

      ახლა რაღაცნაირი ირონია იყო ამ თოვაში. იმ გრძნობის მსგავსი, გვიან რომ ხვდება შენს გულისცემას. ზამთრის, ეს  მეობის გამოვლინება,  დასცინოდა თითქოს ყველას და ყველაფერს. არსად იყო, ის ზეციური სიხარული და სილამაზე მას რომ ახლავს თან.

   ყველაფერს თავისი დრო აქვს.  იმისთვის, რაც ადრე მოდის, შეიძლება მზად არ აღმოჩნდე, რაც  გვიან - მხოლოდ სინანულს იწვევს.

    ადამიანებო, არაფერზე იფიქროთ და იზრუნოთ ერთმანეთის სუნთქვისა და სიხარულის გარდა. ყველაფერი გადაწიეთ უკან, ძალიან უკან.  არ დახარჯოთ დრო იმაზე, რაც თქვენთვის დაკეტილია, რადგან როცა გახსნით, შეიძლება სულ აღარ გინდოდეთ.

It is now the first week of spring.

      Violets are already blooming in us.

      It was raining in the morning. After a while, the drops were replaced by snowflakes.

      The whole winter passed in such a way that not once did it snow.

    Now there was a twist to this snow . Similar to the feeling of being late in your heartbeat. Nowhere was he, the heavenly joy and beauty that accompanies him.

Everything has its time. You may not be ready for what comes early, which - only later, only causes regret.

    People, think of nothing and take care of each other except each other's breath and joy. Move everything back, very back. Do not spend time on something that is closed to you, because when you open it, you may not want it at all.

 როცა რაიმეს, მათ შორის ჭეშმარიტებასაც, ხშირად ვიმეორებთ -  თითქოს ბანალური ხდება, ცვდება და ადამიანები მას ყურადღებას აღარ ვაქცევთ. ამიტომ, ჩვენს ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ეს ჭეშმარიტება სულ სხვაგვარად და სხვა მხრიდან მოდის.

პატივს ვცემ და ვიცავ ჩემთვის მნიშვნელოვან ღირებულებებს, მაგრამ მიყვარს სხვათა გაცნობაც. ამის შედეგად, თითქოს უფრო უკეთ ვიგებ ჩემსას. პარალელების გავლება, უფრო ღრმად მაფიქრებს და ხშირად უფრო მაფასებინებს ჩემსასაც და სხვისასაც. ეს ბევრ სფეროზე ვრცელდება.

ამჯერად, ეს აღმოჩენა რელიგიას ეხება. 

მართლმადიდებლურ ოჯახში დავიბადე და გავიზარდე. ძალიან ეკლესიურად არ ვცხოვრობდით და ბევრი რამ არ ვიცი. მაგრამ აღმოვაჩინე მთავარი - შინაგანად, გვცოდნია, რომ მთავარი სიყვარული და სიკეთის კეთებაა.  რამდენად გამოგვდიოდა და გამოგვდის დღესაც, ეს უფრო ღრმად საფიქრებელი და მეხსიერებაში საჩხრეკია, მაგრამ ვიცი რომ ვცდილობდით და ვცდილობთ.

რასაკვირველია, დროდადრო სხვადასხვა რელიგიებს ვეცნობოდი . ყველა მათგანს და მათ მიმდევარს პატივს ვცემ. ჩემთვის მათი მრწამსი ისეთივე წმინდათაწმინდაა, როგორც - ჩემი.  მე აღმოვაჩინე, რომ ქრისტიანობის მთავარი არსიც ეს არის - ღმერთამდე აყვანილი ადამიანების სიყვარული. ამ სიყვარულში, უკლებლივ , ყველა ადამიანი იგულისხმება. 

" სიყვარულის გზა მრისხანებაზე, შეურაცხყოფაზე, დამცირებაზე, შერისხვაზე, შურისგებაზე უარით იწყება, რადგან ადამიანი, ნებისმიერი ადამიანი, ნებისმიერ მომენტში არის ხატება ღვთისა, - ვინც არ უნდა იყოს იგი, რაც არ უნდა ჰქონდეს მას ჩადენილი.

 ღმერთი არ იწირავს იმ ადამიანის ძღვენს, ვინც გაბოროტებულია.

სიყვარული  - ესაა საკუთარ თავთან შეხვედრის, საკუთარი თავის მიღებისა და შემეცნების შესაძლებლობა სხვისი სიყვარულის მეშვეობით, რადგან სხვა ისევე უნდა გიყვარდეს, როგორც საკუთარი თავი."

ეს რომ იოლი იყოს, ქრისტე არ მოვიდოდა დედამიწაზე და არ ეწამებოდა ჩვენთვის.

სიცოცხლის ანი და ჰოე მხოლოდ და მხოლოდ სიკეთის ქმნაა. სხვა დანარჩენს არა აქვს  არავითარი მნიშვნელობა. ქრისტიანობაში სიკეთე არ არის ჰუმანისტური ეთიკური იდეალი. ის მისი მისტიკური არსია. თუ ადამიანი ადამიანს არ მსახურებს, ის არ მსახურებს ღმერთსაც. და როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ქრისტიანული მოძღვრების თანახმად, ადამიანში იგულისხმება, ნებისმიერი ადამიანი - განურჩევლად რასის, აღმსარებლობის, სქესის, კანის ფერის და ა.შ. მეტიც,სიყვარული აქ უმაღლეს ღვთიურ ბუნებამდეა აყვანილი და ის მტრის სიყვარულისკენაც კი მოგვიწოდებს. 

ეს ჩვენთვის ძალიან ძნელია, მაგრამ სწორედ ამის მიღწევაა უმთავრესი.  ხანდახან, როცა სხვა ადამიანების საქციელს განვსჯი და განვიხილავ, მახსენდება, რამდენი რამ მაქვს ჯერ საკუთარ თავში გადასალახი, რამდენი რამის სწავლა, დათმენა მჭირდება  და ამ დროს ძალიან მრცხვენია.

When we repeat something, including the truth, often - as if it becomes banal, it is misunderstood and people no longer pay attention to it. Therefore, there comes a moment in our lives when this truth comes from a completely different and different side.

I respect and uphold the values ​​that are important to me, but I also love getting to know others. As a result, I seem to understand myself better. Drawing parallels makes me think more deeply and often appreciate me and others more. This applies to many areas.

This time, the discovery is about religion.

I was born and raised in an Orthodox family. We did not live very ecclesiastically and I do not know much. But I discovered the main thing - inside, we know that the main thing is to do love and do good. How much it has worked for us and will work for us today, it is more deeply thought-provoking and memorable, but I know we have tried and are trying.

Of course, from time to time I became acquainted with different religions. I respect all of them and their followers. To me, their beliefs are as sacred as mine. I have found that the main essence of Christianity is this - the love of people who have been taken to God. In this love, unconditionally, all people are meant.

"The path of love begins with denial of anger, insult, humiliation, rebuke, revenge, because man, any man, at any moment is an image of God - whoever he may be, whatever he has committed.

 God does not sacrifice the gift of the wicked.

"Love is the ability to meet oneself, to receive oneself, and to know oneself through the love of another, because one must love as much as one loves oneself."

To make it easy, Christ would not have come to earth and would not have been tortured for us.

Life Ani and Hoe are the only and only creation of goodness. The rest does not matter at all. In Christianity, kindness is not a humanistic ethical ideal. He is its mystical essence. If man does not serve man, he does not serve God either. And as I mentioned above, according to Christian doctrine, in a person is meant any person - regardless of race, creed, sex, skin color, etc. Moreover, love here is elevated to the highest divine nature, and it even calls us to love the enemy.

It's very difficult for us, but it's the key to achieving that. Sometimes when I judge and discuss other people's behavior, I remember how many things I have to overcome first, how many things I need to learn, to give up, and this time I am very ashamed.