წვიმის წვეთებმა მინაზე ჯერ გაუბედავად დაიწყეს წკაპუნი. მერე ცოტა გათამამდნენ და მალე მათმა ჯარმა იწყო შემოტევა. როცა გაბევრდნენ და ადგილი აღარ ეყოთ ერთმანეთში იწყეს გადასვლა, გაიბერნენ, დამძიმდნენ, ერთ ადგილას ვეღარ შეჩერდნენ და მინაზე ცრემლებად დაეშვნენ. ალბათ დროდადრო ასე გამოხატავენ ყველა იმ ტკივილს, რაც დედამიწაზე ხდება. 

    მერე, როცა მზე გამოანათებს, ალბათ გვიღიმის და გვახსენებს, რომ ამქვეყნად ბევრი კარგი და სასიამოვნო მოვლენა და გრძნობა არსებობს. ამ განცდით მზე ისე გახელდება, რომ ღიმილი ხარხარში გადაუვა და ისეთი გზნებით დააცხუნებს, სიცხის მარწუხებში მოაქცევს ცოცხალს და არაცოცხალს. თითქოს როკავს თავბუდახვეული და ვეღარ გრძნობს, რომ ასე შეიძლება მხოლოდ თვითონ და უდაბნო დარჩნენ. ისევ პრაგმატული დედამიწა შეაქცევს ზურგს და ბეჭებს გაიგრილებს შემოდგომის წვიმებით. ღრუბლებს მოუხმობს საშველად და დაიფარავს მისი წიაღიდან ამოსულ ცოცხალ არსებებს. 

ჩვენ კი გადარჩენილები, ცოტა ხანში დავივიწყებთ მის ზრუნვას და ავწუწუნდებით მოწყენილობისაგან დაღლილები. ზამთრის სიცივე და ზუზუნი სითბოს და  სიცოცხლის სიხარულს მოგვანატრებს.

 ადამიანის ბუნებას არ შეუძლია  უსაფრთხოების ნისლში გახვეული საღათას ძილს მიეცეს. მას მოქმედება, აღფრთოვანება და რაღაცის შეცვლა სურს, ნებისმიერ ფასად. ამიტომ ცვლის ტკივილს სიხარული, უიმედობას - იმედი, მწუხარებას - ბედნიერება, ავდარს - დარი. სუნთქავ და ესაა მთავარი. ყველაფერი იცვლება, სრულდება და ისევ თავიდან იწყება. ცოცხალი ხარ - სხვა დანარჩენი  უკვე შესაძლებელია.

Raindrops began to click on the glass at first. Then they dared a little, and soon their army began to attack. When they got together and had no place, they started moving towards each other, they got old, they got heavier, they could not stop in one place and they cried on the glass. Probably from time to time they express all the pain that happens on earth.

    Then when the sun shines, it probably smiles at us and reminds us that there are many good and pleasant events and feelings in this world. With this feeling, the sun will rise in such a way that the smile will turn into a squall and will burn in such a way that it will turn the living and the non-living into the clutches of heat. It is as if Rokav is dizzy and can no longer feel that he can be left alone and in the desert. Again the pragmatic earth will turn its back and cool its shoulders with the autumn rains. The clouds will call for help and will cover the living creatures that have come out of its bosom.

And we, the survivors, will soon forget to take care of him and we will be tired of boredom. The cold and buzz of winter will make us miss the warmth and joy of life.

 Human nature can not let Sagat sleep wrapped in the fog of security. He wants to act, admire and change something, at any cost. Therefore, pain is replaced by joy, despair - hope, sadness - happiness, avdar - dari. You breathe and that's the main thing. Everything changes, ends and starts again. You are alive - other rest is already possible.

More about this source textSource text required for additional translation information

Send feedback

Side panels