ხშირად ვფიქრობ - რატომ არ ბერდება თვალები?!

ალბათ იმიტომ, რომ მხოლოდ მათშია ამ სამყაროს ანარეკლი.

შეიძლება მკაფიოდ ვეღარ დავინახოთ, მაგრამ დამახინჯებულად მაინც - არა.

ალბათ, ამიტომ არ ბერდება.

მიაქვს ამ თვალებს დაღლილი სული და სხეული იმქვეყნიურ გადასასვლელამდე.

ამ თვალებს ახსოვთ ყველაფერი, რასაც წლების განმავლობაში ვირეკლავდით მასში.

ეს შიკრიკები კვებავენ გულს და გონებას. მათზეა დამოკიდებული რა განწყობას მიიტანენ ჩვენს ორგანიზმში. როგორი იქნება ჩვენი დამოკიდებულება ყველაფრის მიმართ.

ერთ დღესაც რომ ვერ დავინახოთ?!

მაშინ ალბათ გულს ემახსოვრება, რაც მნიშვნელოვანი იყო ჩვენში.

ზოგჯერ იღლებიან და მათ აქვთ უნარი მიხურონ " დარაბები" და დაისვენონ. მაგრამ ეს ხომ ზღაპარია?!დახუჭულნიც კი ვერ აქრობენ გამოსახულებებს. კვლავ დაბორიალობენ მათში  მნიშვნელოვანი მოვლენები და ადამიანები.

ერთხელაც სამყარო რომ გაჩუმდეს?!

რომ ვერ გავიგონოთ საყვარელი ადამიანების ხმები?

ალბათ, მაშინაც, გულს ემახსოვრება ყველაფერი და მიაწვდის თითოეულ უჯრედს იმ იმპულსს, რასაც სიხარულის გამოწვევა შეუძლია.

მე მჯერა, რომ ტკივილშიც შეძლება აღიქვა სიცოცხლის სიდიადე და იქნებ უფრო მეტადაც.  ამ დროს გრძნობ, რომ დასაკარგი არაფერი გაქვს. გაყუჩებულია გულში შენი სევდა. არ შფოთავ. არ იბრძვი. ტკბები ყველაფრით, რაც მოგეცა და გჯერა, რომ მხოლოდ ტკივილის გავლას შეუძლია გაგრძნობინოს, რა არის ნამდვილი სიცოცხლე. არ გტოვებს უკეთესის მოლოდინის იმედი. ის მხოლოდ მოთმინებას მოითხოვს შენგან და ხვდები, როგორ გხდის ეს მოთმინება ადამიანად.

I often think - why do not the eyes grow old ?!

Probably because only in them is a reflection of this world.

We may not see it clearly, but at least in a distorted way - no.

Probably because it does not age.

It brings these eyes to a tired soul and body to the underworld.

These eyes remember everything we have reflected in it over the years.

These shrimps feed the heart and mind. It depends on them what mood they bring to our body. What will be our attitude towards everything.

Can't we see it one day ?!

Then perhaps the heart will remember what was important to us.

Sometimes they get tired and they have the ability to close the "drums" and relax. But is this a fairy tale ?! Even closed ones can not erase the images. Significant events and people are still flooding into them.

Once the world is silent ?!

That we can not hear the voices of loved ones?

Perhaps even then, the heart will remember everything and give each cell the impulse that can bring joy.

I believe that even in pain you will be able to perceive the greatness of life and maybe even more so. At this point you feel like you have nothing to lose. Your melancholy is hidden in your heart. Do not worry. Do not fight. Enjoy everything you have been given and believe that only the passage of pain can make you feel what real life is. Does not leave you hoping for better expectations. It only takes patience for you and you realize how that patience makes you human.

 

    ერთხელ  არითმეტიკის გაკვეთილი გვქონდა. უცებ, რატომღაც წარმოვიდგინე, რომ წრფე, მონაკვეთი და სხივი სამყაროს ასახავდნენ. 

    წრფე ხილულ სამყაროდ წარმომიდგა, რომელსაც არც დასაწყისი აქვს და არც დასასრული. მონაკვეთი ცოცხალი არსებების სიცოცხლის ახსნად - მას დასაწყისიც აქვს და დასასრულიც  . სხივი კი სიცოცხლის წარმოშობად, რომელსაც დასაწყისი აქვს და დასასრული - არა.  ამის აღმოჩენის და გაცნობიერების შემდეგ არასოდეს შემშინებია აპოკალიფსის,  რადგან მჯერა, რომ სიცოცხლე სხივია და ის ივლის უსასრულოდ

We once had an arithmetic lesson. Suddenly, for some reason, I imagined that the line, the section, and the beam reflected the universe.

    The line appeared as a visible world that has neither a beginning nor an end. A passage explaining the life of living beings - it has both a beginning and an end. The ray is the origin of life, which has a beginning and an end - no. After discovering and realizing this, I was never afraid of the apocalypse, because I believe that life is a ray and it goes on endlessly ...

     ბოლო დროს, ხშირად მესმის მსგავსი შინაარსის დარიგებები - " ენდე მხოლოდ საკუთარ თავს. მხოლოდ თქვენ ხელებს შეუძლია თქვენი დახმარება და ა.შ."

    მე კი მგონია, რომ სიტყვა " მხოლოდ შენ"  ყოველთვის არ არის სწორი. მე მინახია უზარმაზარი ხეები ფათალოსა და ფითრისაგან გამხმარი, დაკნინებული და წაქცეული. ამ ხეებს არ შეუძლიათ ეს სარეველები თვითონ მოიცილონ. ჩასძრომიან, სწოვენ, ახრჩობენ, თუმცა მათ არ იციან, რომ მასპინძლის სიკვდილთან ერთად მათაც სიკვდილი ელით. 

    ადამიანი, რომელიც ხეს ამ პარაზიტებს მოაცლის ზუსტად იგივე ადამიანია, ვინც ცხოვრების რთულ ეტაპზე გვერდში დაგიდგება და შენს მტრებს წინ აღუდგება, დაგიცავს და დაგიფარავს. 

     სამწუხაროდ, ცხოვრებაში გვხვდებიან ადამიანები, ვინც ხდება მიზეზი შენს თვალებში ჩამდგარი ცრემლების, ვინც გაიძულებს იგრძნო შიში აწმყოსი და მომავლის. ვინც იცინის, როცა შენ ტირი. 

    არა მგონია უნდა დაველოდოთ როდის ამოფოფხდება გაჭირვებით უფსკრულიდან თვითონ ადამიანი, როდის გაინთავისუფლებს თავს სარეველების მარწუხებისგან, როდის აიღებს ლოდს გულიდან, რადგან შეიძლება მას ამისთვის ძალა არ ეყოს. ამ შემთხვევაში " მოთმინება არ იძლევა ბედნიერების გასაღებს" , რაც შეიძლება მალე უნდა შევაშველოთ ხელი და წამოვაყენოთ ფეხზე. მხოლოდ და მხოლოდ ქმედებაა ცოცხალის გამოხატულება.

    სიკეთე მარტო ჩემთვის კი არ უნდა მინდოდეს, თქვენთვის უნდა მინდოდეს, სხვისთვის უნდა მინდოდეს, ყველას ერთად უნდა გვინდოდეს ერთმანეთის სიხარული და ბედნიერება. ჯერ მარტო იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ როცა რაღაც გიხარია, გინდა ის ვინმეს გაუზიარო. 

    Lately, I often hear similar content - "Trust only yourself. Only your hands can help you, etc."

    I even think that the word "just you" is not always correct. I have seen huge trees withered, withered, and fallen from fat and ferns. These trees can not get rid of these weeds on their own. They sneeze, suck, suffocate, though they do not know that with the death of the host, they too will die.

    The person who removes these parasites from the tree is exactly the same person who will stand by you during a difficult stage of life and stand up to your enemies, protect you and protect you.

     Unfortunately, in life we ​​meet people who become the cause of tears in your eyes, who make you feel fear of the present and the future. Who laughs when you cry.

    I do not think we should wait until the man himself is plunged out of the abyss of misery, when he frees himself from the clutches of the weeds, when he takes the boulder from his heart, for he may not have the strength to do so. In this case, "patience does not give the key to happiness," as soon as possible we should put our hands up and put ourselves on our feet. The only and only action is the expression of life.

    I should not want goodness only for me, I should want it for you, I should want it for someone else, we should all want each other's joy and happiness. First of all for the simple reason that when something makes you happy, you want to share it with someone.

     ამ მუსიკით და მიმდინარეობით დავინტერესდი, როცა ელიფ შაფაქის  " სიყვარულის ორმოცი წესი" წავიკითხე. მანამდეც ვფლობდი გარკვეულ ინფორმაციას ჯალალ - ედ - დინ რუმის შესახებ  და მისი ლექსებიც წაკითხული მქონდა, მაგრამ ამ წიგნმა სხვა თვალით და სხვა განზომილებაში დამანახა ყველაფერი. ეს მუსიკა კი აღმოჩენა იყო ჩემთვის. როცა ვუსმენდი, მივხვდი, რომ სულ სხვა სამყაროში დამოგზაურობდა ჩემი სული.

    თუ ვინმე " მისალოცთა " სიაში ხართ დატკბით ამ მუსიკით და წიგნით.

    I became interested in this music and current when I read Elif shafak's "Forty Rules of Love". I had some information about Jalal-ad-Din Rumi before and I had read his poems, but this book showed me everything with a different eye and in a different dimension. This music was a discovery for me. As I listened, I realized that my soul was traveling to a completely different world.

    If you are on the "Greetings" list, enjoy this music and book.

 

ძიებაში ... In search of ...

 ღმერთი გულშია. ის სიყვარულია და რადგან გულშია ე.ი. გული არის ის ნივთიერი ადგილი, სადაც სიყვარული იბადება და განაგრძობს სიცოცხლეს. 

სიკვდილის შემდეგ, სულს ხომ უყვარს ისევ ღმერთი და ალბათ უფრო მეტად, ვიდრე მანამდე, როგორც მუცლად მყოფ ბავშვს - დაბადების შემდეგ დედა. სსხეულისაგან თავისუფალ სულს ხომ უყვარს ისევ ის ადამიანები, რომლებიც სიცოცხლეში უყვარდა. ე.ი. გამოდის სული გულშია, თუმცა არა მეცნიერულად დადასტურებული ფაქტებით.

ამბობენ სულს თან მიჰყვება, რაც აქ ისწავლა და განიცადა, მაგრამ არა მგონია, რომ ცოდნა, რომელიც ამქვეყნიურ საქმეებს და პრობლემებს მოახმარა, იქ რამეში გამოადგეს. გამოდის, ძალიან მწირი ცოდნით მივდივართ სამოგზაუროდ. რა ვიცით სულის სამყაროს შესახებ? რას ვიტყვით იქ მისვლისას. ალბათ თავს ვიმართლებთ, არაფერი ვიცოდით მიღმიერ სამყაროზეო. მაგრამ ვთქვათ, რაღაც მიზნით მივდივართ უცხო ქვეყანაში, სადაც არასოდეს ვყოფილვართ. გონიერი ადამიანი, სულ ცოტა, ინფორმაციას მოიძიებს ამ ქვეყნის შესახებ, მის ხალხზე, წესებზე, კანონებზე და ა. შ. ალბათ , რამდენიმე მნიშვნელოვან სიტყვას და ფრაზას მაინც ისწავლის.

და წარმოგიდგენიათ, რამდენად მნიშვნელოვანია იმ ცოდნის ძიება, რომელიც სამუდამო მოგზაურობისთვის გვჭირდება?! და როცა ამას ვაცნობიერებთ ვიქექებით წიგნებში, ვეძებთ გურუებს, ვცდილობთ აღმსარებლობის მიხედვით პასუხები ჩვენს რელიგიასა და წმინდა წიგნებში ვიპოვოთ. ვმედიტირებთ და ვეძლევით ექსტაზს ( ანუ " საკუთარი თავიდან გასვლას" ). გზა ბევრია ... 

თუმცა პირადად მე, ვთვლი, რომ ყველაფრის გასაგებად ძალიან ბევრი რამის ცოდნა დამჭირდება...

 ყველა ცოცხალმა არსებამ იცის ინსტიქტით, რა " აკეთოს" და არაფრის ჩხრეკა და ძიება არ სჭირდებათ. აი, ჩვენ კი თითქმის არაფერი ვიცით ჩვენი მთავარი დანიშნულების შესახებ. იქნებ საკუთარ თავში, გონებასა და გულის არაცნობიერ ლაბირინთენში ჩაღრმავებით ვიპოვით იმას, რასაც გარეთ ვეძებთ. მეცნიერებმა უფრო მეტი რამ იციან კოსმოსზე, ვიდრე დედამიწის სიღრმეებზე. იქნებ ჩვენც ასე ვართ. იქნებ ვერ ვპოულობთ ბურღს, რომელიც საკუთარი გულის სიღრმეებში ჩაგვიყვანდა.

ემპირიული დაკვირვების ეპოქაში ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად, რამდენიმე სწავლულმა, ციურ სხეულებზე დაკვირვებით ივარაუდეს, რომ დედამიწაც მათსავით მრგვალი იქნებოდა და ისინი აბსოლუტურად მართლები გამოდგნენ. ამიტომ მგონია, რომ სხვა ადამიანების გრძნობებსა და ქცევებზე დაკვირვებით, მათი თანაგანცდით შეიძლება ვიპოვოთ საკუთარი სულის სიღრმეები. რა თქმა უნდა , ისინი განსხვავებული იქნება, ისევე როგორც გამსხვავდებიან მხურვალე მზე და ცივი ვარსკვლავები, პლანეტები და თანამგზავრები, მაგრამ ისინი მაინც საერთო კანონზომიერებას ემორჩილებიან. ყოველთვის მოძრაობენ და ავსებენ სამყაროს სიცარიელეს.

როგორც სარკის გარეშე, ვერასოდეს დავინახავდით საკუთარ სახეს და არ გვეცოდინებოდა როგორები ვართ, იქნებ ასევე ვერ დავინახავთ საკუთარ გულს და სულს, სხვა ადამიანების  სიახლოვის გარეშე.

თქვენთან ერთად ვსვამ კითხვებს და თქვენთან ერთად მოვძებნი პასუხებს...

God is in the heart. He is love and because he is in the heart e.g. The heart is the material place where love is born and continues to live.

After death, the soul loves God again and probably more than before, as a child in the womb - a mother after birth. The soul free from the body loves again the people it loved in life. Ie It turns out the soul is in the heart, though not by scientifically proven facts.

It is said that the soul follows what it has learned and experienced here, but I do not think that the knowledge that has been used in worldly affairs and problems will be useful in anything there. It turns out we are going on a journey with very little knowledge. What do we know about the spirit world? What do we say when we get there. Perhaps we are right, we knew nothing about the world beyond. But let's say for some reason we go to a foreign country where we have never been. A wise person will at least find information about this country, its people, its rules, its laws, and so on. Sh. You will probably learn at least a few important words and phrases.

And can you imagine how important it is to seek the knowledge we need for eternal travel ?! And when we realize this we look up in books, look for gurus, try to find answers according to religion in our religion and holy books. We meditate and give in to ecstasy (or "going out on our own"). There are many ways ...

However, I personally think that I will need to know a lot to understand everything ...

 Every living thing knows by instinct what to "do" and does not need to search and search for anything. Here, we even know almost nothing about our main destination. Maybe by digging into the unconscious labyrinth of ourselves, mind and heart we will find what we are looking for outside. Scientists know more about the cosmos than about the depths of the earth. Maybe so are we. Maybe we can not find the drill that took us to the depths of our own hearts.

In the age of empirical observation, several scholars, independent of each other, observed by observing celestial bodies that the earth would be as round as they were, and that they would be absolutely right. So I think that by observing other people's feelings and behaviors, we can find the depths of our own souls through their empathy. Sure, they will be different, just as different as the scorching sun and cold stars, planets and satellites, but they still obey a common pattern. They are always moving and filling the emptiness of the world.

As without a mirror, we could never see our own face and did not know what we are like, maybe we also could not see our own heart and soul without the closeness of other people.

I am asking questions with you and I will find the answers with you ...